صاحب « مجالس » خارج‌اند ، و در ارباب ضلال و خسار و اصحاب كفر و بوار و الج . ذكر عباسيه در « مجالس المؤمنين » به جهت رد بر تفتازانى است و نيز از اين عبارت ظاهر است كه غرض صاحب « مجالس » از ذكر متغلبه بنى عباس در اين كتاب و اثبات تشيعشان ، رد است بر سعد الدين تفتازانى ، كه بزعم او شيعه در زمان سابق كثرتى نداشتند ، و هر گاه بنى عباس حسب تصريحات ائمه و اساطين سنيه شيعه باشند ، يعنى قائل باشند بخلافت بىفاصله جناب امير المؤمنين عليه السلام ، كذب تفتازانى و امثال او از متعصبين طرف ثانى در نفى كثرت شيعه در زمان سابق بكمال وضوح ظاهر مىگردد و ظاهر است كه غرض تفتازانى نفى كثرت قائلين بخلافت بى فصل جناب امير المؤمنين عليه السلام على الاطلاق است ، تقييدى در آن بنفى كثرت اثنا عشريه نيست ، تا اثبات تشيع بنى عباس بمقابله او ، دلالت بر اثنا عشريت ايشان كند ، و حقيتشان نزد اهل حق لازم آيد . و علاوه بر اين همه ديگر عبارت « مجالس » در تراجم منصور ، و هارون و مأمون ، و غير آن دلائل صريحه است بر آنكه صاحب « مجالس » اين متغلبين را از جائرين و ظالمين و معاندين و هالكين مىداند ، و فضايح و قبايح ايشان را ظاهر مىنمايد . مگر عجب آنست كه فاضل رشيد ببعض همين عبارات تمسك نموده چنانچه در همين كتاب « ايضاح » بعد ذكر بعض توهمات ، كه آن را مثبت تعصب اهل حق باصحاب دانسته گفته : و بمناسبت مقام چندى از وجوه مشعره بر عدم ولاء ، و قلت اعتناى اين حضرات نسبت باهل بيت ، و ازواج و بنات سرور كائنات عليه و عليهم افضل الصلوات و التسليمات بايد شنيد ،